Szukasz szkolenia sprzedażowego lub biznesowego w Warszawie? Szkolenia edukacyjne!

OD WIEDZY OSOBISTEJ DO OCEN INTELEKTUALNYCH

Oceny intelektualne mają wprawdzie swoją – mniej lub więcej wyraźną i swoistą – „podszewkę” uczuciową, ale ich przedmioty są w szerokim znaczeniu tego słowa poznawcze. Dotyczą wiedzy jako rezultatu poznania, poniekąd również stanu jej posiadania u ludzi i sposobów jej ujawniania się. Co prawda, w drugim wypadku trafniej jest mówić o ocenach cech osobistych w zakresie intelektu lub o ocenach wyników uczenia się względnie nauczania. Rozumie się, że jakość ocen intelektualnych jest istotnie i pierwszoplanowo zależna od jakości wiedzy osobistej. W jaskrawym ujęciu tej zależności powiemy, że zupełnie innego pokroju są i muszą być oceny intelektualne kompletnego ignoranta – niechby tylko w danym zakresie wiedzy – a eksperta czy specjalisty. Na odcinku szkolnym: nauczyciela, uczącego swojego przedmiotu, przy tym pedagoga, a nauczyciela przygodnie czy zastępczo prowadzącego nie swój przedmiot – co się nierzadko zdarza.

Jeśli pominąć oceny intelektualne na odcinku wyników nauczania i cech osobistych, do rozpatrzenia pozostają dwie sprawy: a) przedmiotów takich właśnie ocen i b) okoliczności, wyzwalających je bądź zmuszających do ich formułowania. W formie pytań: a) co oceniamy w zakresie czy w „świecie” wiedzy? i b) co skłania nas do tego?

Ogólnie rzecz biorąc, ocenia się składniki bądź struktury wiedzy ze względu na stopień ich pewności czy prawdopodobieństwa. Wobec tego, że wiedza wyrażalna jest i wyrażana w zdaniach – twierdzeniach, przedmiotem ocen są pojedyncze twierdzenia lub układy twierdzeń. W nich mieszczą się domyślnie lub eksplicite pojęcia i poglądy, hipotezy, problemy, stwierdzenia faktów i teorie. A więc poprzez ocenę (krytykę) twierdzeń bądź ich układów zajmujemy stanowisko krytyczne wobec pojęć, poglądów, hipotez, problemów, stanowisk naukowych, teorii itp. Znaczy to, że ocenia się je jako mniej lub więcej pewne, prawdopodobne, możliwe, realne – nierealne, słuszne – niesłuszne, wątpliwe, niemożliwe, dziwne, bezsensowne, absurdalne, nielogiczne, śmieszne, uwagi godne, interesujące, oklepane, banalne, nudne, odkrywcze, nowatorskie, oryginalne, przełomowe, naśladowcze itp. Rozumie się, że podstawę po temu stanowią przede wszystkim odpowiednie zasoby wiadomości i struktury wiedzy osobistej. Jednakże nietrudno wykazać, że „na zapleczu” znajduje się całość wiedzy osobistej „krytyka” i jego inteligencja.

Z tego powodu to, co jeden „krytyk” uważa za prawdopodobne inny ocenia jako niemożliwe lub nierealne. Zdarza się to nawet w gronie ekspertów. To jednak nie wyklucza możliwości ich „dogadania się” ze sobą w rezultacie spokojnej dyskusji, wyjaśnienia nieporozumień na tle rozbieżności definicji, stwierdzenia faktów jednemu krytykowi uprzednio jeszcze nie znanych, poprawek w rozumowaniach, bądź jeszcze na innej drodze.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.