Szukasz szkolenia sprzedażowego lub biznesowego w Warszawie? Szkolenia edukacyjne!

OCENY CECH OSOBISTYCH STUDENTÓW STUDIÓW NAUCZYCIELSKICH CZ. II

Ocena 5. Student(ka) lubiany(a) wśród kolegów i koleżanek. Przyj acielski(a), pogodny(a) i umiejący(a) współżyć z innymi. Włącza się w większość społecznych zajęć swoich rówieśników. Chętnie udziela rad i wskazówek. Uprzejmie odpowiada na pytania. Prawdomówny(a), ambitny(a) i umie- jący(a) zdobywać przyjaciół. Szybko orientuje się w sytuacji i znajduje prawidłowe jej rozwiązanie. Towarzyski(a), uczynny(a) i inteligentny(a). Taktowny(a) wobec ludzi starszych jak i wobec swych rówieśników. Ma poczucie humoru. Dobro społeczne stawia wyżej od dobra własnego. Cieszy się uznaniem rówieśników.

Ocena 4. Student(ka) lubiany(a) wśród większości koleżanek i kolegów. Na ogół skromny(a). Nie włącza się w życie swej grupy. Na ogół prawdomówny(a). Kłamstwo zdarza się bardzo rzadko i tylko w sytuacjach, z których student(ka) nie może wybrnąć. Nie zawsze pogodny (a), uśmiechnięty (a) czy towarzyski(a). Niezbyt pomysłowy(a). Posiada przeciętną sprawność umysłową. Włącza się do spraw społecznych swoich kolegów, lecz nie z własnej inicjatywy. Mało zaradny(a). Panuje nad sobą. Reprezentuje przeciętną wartość.

Ocena 3. Student(ka) mało popularny(a) i na ogół mało lubiany(a) w gronie swoich rówieśników. Jest stale zaabsorbowany(a) własnymi sprawami i raczej stroni od kolegów. Rzadko pogodny(a) czy towarzyski(a). Często za- mknięty(a) w sobie. Odpowiada niechętnie na pytania i nie włącza się w sprawy organizowane przez grupę i nie angażuje się w sprawy między- koleżeńskie. Posiada przeciętną sprawność umysłu. W pracy niesystema- tyczny(a). Posiada bardzo słabą wolę. Nie przedstawia specjalnych wartości „Taki(a) sobie”.

Ocena 2. Student(ka) nie lubiany(a) w gronie kolegów i koleżanek. Przechwala się, blaguje, popisuje się i szuka okazji do zabłyśnięcia. Posiada mniej niż przeciętną: sprawność umysłu. Dąży za wszelką cenę do zwrócenia na siebie uwagi. Nie umie współżyć z innymi. Dokuczliwy(a) i wywołujący(a) przy lada okazji zadrażnienia, kłótnie. Nie angażuje się do prac społecznych. Często nie liczy się z innymi. Nieszczery(a), nieżyczliwy(a), złośli- wy(a) i przekorny(a). Nie posiada ani nie reprezentuje żadnych specjalnych wartości.

Ocena 1. Studenci otrzymywali przewodniki – powielone na rotaprin- cie – co najmniej na dzień przed badaniem, celem dokładnego zapoznania się z ich treścią: tuż przed badaniem – specjalne druki schematyczne, na których mieli zaznaczyć oceny przez siebie ustalone. Celem ograniczenia ich przypadkowości, autor badań przeprowadził uprzednio z każdą grupą na specjalnym seminarium analizę celu i metodologii badań z akcentem na temacie kryteriów ocen cech osobistych i konstrukcji przewodników skatowych. W pierwszym badaniu autor zebrał 75 159 ocen, w badaniu drugim tj. za pomocą przewodników skatowych 74 864 oceny konkretne: w badaniu weryfikacyjnym, tj. w formie ocen opiekunów – 74 864 oceny: razem – 224 887 ocen. Również opiekunowie grup zapoznali się z przewodnikami skatowymi zanim podjęli się trudu ustalania ocen cech osobistych swych studentów.

Pomiar poziomów inteligencji autor badań oparł na starym (1934) teście inteligencji M. Grzywak-Kaczyńskiej – głównie ze względów praktycznych. Poziom wiedzy osobistej studentów ustalał na podstawie: analizy ocen w świadectwach dojrzałości, analizy ocen z kart zaliczeń i egzaminów złożonych w studium nauczycielskim, analizy ocen z ukończenia studium oraz w oparciu o odpowiednie, przez siebie skonstruowane testy wiadomości. Wobec tego, że przedmiotami ocen krytycznych i samokrytycz- nych studentów były m.in. inteligencja ogólna i wiedza osobista, poznawanie uzależnień w tym zakresie było równoznaczne z porównywaniem ocen intuicyjnych lub na podstawie przewodników skalowych ze stwierdzeniami obiektywnymi, uzyskanymi przez badającego. Stopnie uspołecznienia Studentów określał on na podstawie przewodnika skalowego, którym posługiwał się według danych zaczerpniętych z teczek personalnych i stwierdzeń opiekunów grup. Materiału do skalowego opisu warunków środowiskowych dostarczyli studenci przez wypełnienie odpowiednich kwestionariuszy, zawierających głównie pytania co do warunków kulturowych ich środowiska wychowawczego.

Celem poznania zróżnicowań w zakresie subiektywnej pewności ocen, autor badań rozróżnił trzy stopnie: a) pewność całkowitą, b) pewność niepełną i c) pewność chwiejną. Objaśnił studentom szczegółowo sposób rozumienia tych stopni. Zadanie badanych polegało po prostu na wyborze jednego z nich: praktycznie biorąc, jednej z powyższych trzech liter. Z góry można było przypuszczać, że stopnie pewności ocen są zależne od jakości rozumienia „inwentarza” poszczególnych zbiorów cech osobistych. Wobec tego, że przewodniki skalowe ułatwiają rozumienie tegoż „inwentarza” i wzajemne porozumienie, było prawdopodobne, że oceny z pierwszej serii badań, tj. oceny intuicyjne, będą mniej pewne subiektywnie niż oceny z badań, opartych na przewodnikach. Wyniki potwierdziły powyższe przypuszczenia. W dwóch tabelach (tab. 8 i 9) zestawiono najpierw stopnie całkowitej pewności ocen i samoocen cech osobistych w trzech

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.