Laki

?Istnieją cztery rodzaje łąk, a mianowicie: nadrzeczne, nizinne, górskie i smużne, inaczej nazywane śródpolnymi. Jeśli łąki powstały w wyniku większych zabiegów melioracyjnych, podstawowym warunkiem wysokiej produkcyjności tych łąk jest właściwe ich zagospodarowanie pomelioracyjne oraz należyte pielęgnowanie i użytkowanie. Dlatego gdy przewiduje się założenie łąk kulturalnych na dużych obszarach bagiennych, można przystąpić do przeprowadzania melioracji dopiero po dokonaniu gruntownej analizy, czy teren jest „dojrzały do przyjęcia melioracji”. W szczególności należy stwierdzić, czy zapewniony jest użytkownik przyszłych łąk lub pastwisk i czy istnieją możliwości pełnego wykorzystania dla celów produkcyjnych masy zielonej, którą uzyska się z tych trwałych użytków zielonych. Na ogół w Polsce występują trudności z racjonalnym wykorzystaniem zielonej masy uzyskanej w gospodarstwach obejmujących wyłącznie łąki i pastwiska. Warunkiem wykorzystania zielonej masy w produkcji zwierzęcej jest zwykle posiadanie odpowiednich zasobów paszy soczystej z roślin polowych, a także słomy. Stąd też pożądany jest dodatkowy określony obszar gruntów ornych. Łąka wywiera duży wpływ na organizację gospodarstwa. Wpływ ten jest tym większy, im większy jest udział łąk w strukturze użytków rolnych, im większa jest wydajność łąk oraz im gorsze są grunty orne. Tę ostatnią zależność ilustruje znane powiedzenie, że łąka żywi pole. Wydajność z 1 ha łąk waha się zazwyczaj od 2 do 3 tys. jednostek pokarmowych. Na jednostkę pokarmową przypada zwykle 2—3 kg siana, w zależności od jego jakości. Siano z 1 ha wystarcza (jako jedyna pasza sucha) na całą zimę dla 3—9 sztuk żywieniowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *